Donderdag
S’ Avonds om 22.00 verzamelen bij de Camping van Robertville gelegen vlakbij Malmedy in de Belgische Ardennen. Per team verzamelen, opstellen en met zijn 250’en aan de wandel over smalle paadjes door het bos. Onderweg vond ik het nodig om te vallen en lag gelijk een meter of drie lager. Gelukkig geen schade en de weg vervolgd na een niet al te lange mars kwamen we uit bij slot Reinhardstein, een prachtig kasteel wat ook nog eens werd uitgelicht met fakkels, gaf veel sfeer en zette de eerste tonen van het weekend, per 4 teams tegelijk mochten we het kasteel in voor een rondleiding In elk vertrek hield iemand een kort verhaal om ons te focussen op onze opdracht.
Verhalen over Jozef leidden ons naar de uiteindelijke opdracht een reis van 40 uur zonder rust. Een reis met afzien en tegenslagen, maar ook genieten onder weg van natuur en verhalen.
Vrijdag
Na een korte nachtrust, met geen of weinig slapen, ging in het donker een fluitje af en tijd om in te pakken, op te breken en ontbijten moesten we maar onderweg doen met de proviand die we avond ervoor gekregen hadden, water, roggebrood, kaas en een mars. Zo begonnen we aan onze GPS wandeltocht.
Na eerst een uur nutteloos rondjes lopen kregen we het GPS wandelen door, in het begin nog door natte weilanden en over veel prikkeldraad heen, voor de makkelijkste weg liepen we spoedig alleen nog over wandelpaden. Tijd voor gesprekken en genieten van de natuur, terwijl onze GPS man steeds tijdig aangaf waar we heen moesten.
Toen de eerste pijntjes en blaren kwamen, kwam de teamspirit om de hoek kijken en werden we steeds meer tot een team gevormd, waarbij een ieder zijn specifieke kwaliteit kon gebruiken. Na een aantal stops op de route met de nodige bezinningspraatjes kwamen we aan op de plek, waar ons avondmaal werd gepresenteerd, noedels met een zakje saté.Bij de een smaakte het beter dan bij de ander, gelukkig bood een greppel uitkomst als je genoeg had. We mochten rusten tot het laatste team binnen was, om daarna onze tocht te vervolgen met een collectieve verplaatsing. Na nog een stop bij het vliegveld met een peptalk, vervolgen we de wandeling met zijn 250’en. Lopend langs de weg waar de Belgen langs ons heen razen, gaat langzaamaan de zware dag zijn tol eisen, in steeds meer teams krijgen teamleden problemen blaren, vermoeidheid en andere problemen. Halverwege mogen we daarom onze rugzak inleveren bij de vrachtwagen en mensen die echt niet verder meer kunnen krijgen transport naar het eindpunt per auto. De rest krijgt te horen nog 8 km en dan zijn we er. Manmoedig gaan we verder maar het fut is er uit en het tempo is niet best, hoewel we geen besef van tijd hebben duurt het een eeuwigheid (ver na middernacht) voor we in La Gleize arriveren. Zelfs zingen en humor helpen ons niet echt vooruit, maar je denkt dan tenminste niet aan stijve spieren en blaren.
In La Gleize krijgen we een opkikker met een stuk warme zoute vis en de mededeling dat de tocht volbracht is (ruim 45km gewandeld dus). Om vervolgens de volgende uitdaging aan te gaan. Na een historische uiteenzetting over La Gleize en het Ardennenoffensief gaan we via het Duitse vluchtpaadje naar een heuveltop waar mogen nadenken over een hoofdzonde mijn keuze valt op lusteloosheid en sluit aan op mijn keuze eerder die dag. Na een uur nadenken in praten in kleine groepjes mogen we weer naar beneden Overeind komen kost de nodige moeite door vermoeidheid, koude en gure wind zijn we compleet verstijfd.
Beneden aangekomen bij het New Life Outdoorcentre is er koffie voor de koffieleuten, ik als niet koffiedrinker krijg koud water. Onder het genotJ hiervan mogen we een film over armoede bekijken, echter ik ben zo moe dat ik niet eens meer de ondertiteling kon lezen. In een schemerfase van slaap en wakker, door de kou niet echt geslapen ben ik de film doorgerold en mochten we zowaar 2 uur rust hebben, tentje mochten we echter niet overeind zetten. Dat werd dus liggen in het natte gras in je regenpak met een vuilniszak onder je kont.
Zaterdag
De morgen werd doorgebracht met de zogenoemde “Musketiergames”.
De startvolgorde werd bepaald door fikkie stoken en een touwtje doorbranden zonder lucifers, maar vuur maken met behulp van een vonkstokje, droog gras en houtblokken.
Hierna gingen de games los bij elke winstpartij kunnen we een lintje verdienen, uiteindelijk is ons team 5e geworden van de 20 teams met 5 linten. Hiervoor moesten we onder andere strobaal werpen, vuurmaken met boog, anagram oplossen, boogschieten en musketier worstelen.
Af en toe moesten we elkaar even motiveren, maar als team werden we steeds hechter.
S’ Middags kwam het traditionele musketierweekend hoogtepunt de Jabboksworsteling en Golgothaloop.
Bij de Jabboksworsteling is het de bedoeling om stroomopwaarts door de rivier te gaan naar een punt 700 meter verderop. Dat valt niet mee, nee het valt juist makkelijk (letterlijk). Gladde stenen, diep water, kou, stroming en niet kunnen zien, waar je je voeten neerzet, deden mij en menig ander kopje onder doen gaan. Maar het is wel erg gaaf om te doen en te volbrengen, aardig steendood kwam ik uit de rivier.
Om erna m.b.v. twee touwen ook nog even over de rivier mocht tijgeren. Heen lukte wel en toen waren de krachten echt op en ben je blij met je mede teamgenoten dat de opdracht volbracht is.
Toen iedereen uit de rivier was, gingen we naar de laatste opdracht de Golgothaloop, ieder voor zich, de snelste lopers voorop startte je met een balk op je nek, om een parkoers door het bos afleggen. Ik zelf had bewust een hele dikke balk uitgekozen, zodat zeker was dat ik flink zou afzien en bovendien het liep het niet echt lekker met zo een balk op je nek. Ook nu ging ik weer stuk, maar onderweg werd je door anderen bemoedigd om door te gaan en vol te houden. Op het einde kon je balk afgeven en je bezinnen.
Een indrukwekkend moment om met zoveel mannen tegelijk stil te zijn en na te denken.
Het verlossende woord was dat de opdracht van 40 uur voltooit was, we kregen het felbegeerde rode polo met de beroemde 4 erop uitgereikt en die draag ik dan ook met trots.
Tijd om tent op te zetten, aan te sluiten in de rij voor BBQ alwaar we een dik stuk beenham, halve kip, komkommer, brie en nog veel meer te eten kregen. Er was zelfs voor elk tweetal een grote fles bier voor bij het kampvuur. Die avond vroeg naar bed en slapen, genieten van een welverdiende nachtrust met een extra uurtje door het verschuiven van de tijd met een uur naar voren.
Zondag
Vroeg op het is nog donker als we opbreken, wel heerlijk geslapen met veel extra kleding aan.
Bij het eerste ochtendlicht vertrekken we, weer lopen we en de vermoeidheid is toch wel aanwezig, want niet iedereen kan het tempo volgen, dus als compleet team zakken we nog achteren, dat doen we al vanaf dag1, samen uit samen thuis en allen voor een en een voor allen zijn motto’s die toch een groot deel van de teamspirit bepalen.
We hoeven niet ver want we worden met 200 man plus bagage in twee verlengde bussen gepropt.
In de bus ontbijten we en delen uit wat we nog over hebben aan proviand, het lijkt of onze proviandzak onuitputtelijk is.
Na dik een uur rijden stappen we uit en lopen weer over het bekende paadje naar het kasteel waar het allemaal begon. Hier krijgen we twee zakken met ontbijt welke we tijdens de ochtenddienst mogen nuttigen, dus zingen en eten tegelijk. Heerlijk Engels aandoend ontbijt met roerei, spekjes, brood en er is thee en koffie.
We worden nogmaals uitgedaagd om alle lessen van de afgelopen dagen vast te blijven houden en krijgen ter ondersteuning daarvan een boek mee. Het afscheid is “impressive”. We lopen met zijn allen een voor een door een haag van mensen en ontvangen en geven zo de zegen aan elkaar. Hierna lopen we terug naar de auto’s, wat we ervaren als een ontspannen wandelingetje, de laatste 5 minuten begint het zachtjes te regenen, maar ook dat deert ons niet. Onderweg naar huis volgen er goede diepzinnige gesprekken en de thuiskomst is verwarmend met spandoek en ballonnen.
Persoonlijk
Wat voor mij persoonlijk de “highlights” gedurende het weekend zijn geweest.
Bij de vertellingen tijdens het wandelen op vrijdag sprongen voor mij de onderwerpen over gezin en dromen eruit. Op zaterdag de Jabboksworsteling en de stilte na de Golgothaloop. Zondag het zingen, preek en zegen als hoogtepunt.
Binnen het team waar je deel van bent valt op de saamhorigheid, het elkaar helpen op dode momenten, herinneren aan gemaakte afspraken, ieder had zijn specifiek talent en bemoedigen in woord en gebaar.
