Een weekje Rwanda in vogelvlucht

Inmiddels al weer een paar dagen thuis van een drukke en bewogen week in Rwanda.

Veel indrukken en avonturen van deze emotionele week rijker.

Nu tijd voor een korte terugblik met van elke dag een highlight.

Maandag

Reisdag na een dag vliegen landen we in Kigali, Rwanda waar we overnachten in het hotel van waaruit we de komende dagen onze avonturen starten.

Dinsdag

Een eerste korte training, we weten gelijk dat de omstandigheden hier anders zijn. Zweten, zweten, zweten door hoge temperatuur en vochtigheid.

De middag brengen we door met een bezoek aan het Kigali Memorial Center, vooral het bezoek aan de kinderafdeling hakt erin, met een foto, gevolgd door vragen over naam, leeftijd, lievelingseten, hobby en als laatste vraag vermoord met de ene met een machete, de volgende door een knuppel, weer een andere een kogel, de laatste foto met een kind van 4 jaar doet de deur dicht, kapotgeslagen tegen een muur. Dat hakt er emotioneel wel even in.

Woensdag

Bezoek aan sloppenwijk met kennismaking van je sponsormoeder met kind, hilarische taferelen als blijkt dat mijn sponsormoeder zeker 40 cm korter is dan ik, maar het ijs is dan ook gelijk gebroken, bij het bezoek aan huis volgen vele vragen en hoewel de vreugde aan je alle kanten ervan afspat, realiseren we ons gelijk dat sponsoring het verschil tussen leven en dood is. Mooiste moment is als je sponsorkind in je armen hebt, die ligt je met grote ogen aan te kijken en ik voel me een beetje vader.

Later die dag nog een korte training en ook nu weer het erg warm en vochtig, je drinkt heel veel water elke dag weer.

Donderdag

Een bezoek aan een ander project met schoolgaande kinderen op het platteland. Ook hier veel armoede, weer wordt duidelijk wat een beetje geld voor westerse begrippen aan verschil in dit land. Ontvangst met zingende en dansende kinderen op de school is echt een positief hoogtepunt van deze dag, zoveel blijdschap en vreugde van kinderen die niets hebben.

Na het avondeten vertrekken we naar een ander hotel dat gelegen is aan de route die we gaan hardlopen komende zaterdag, de (halve) marathon komt eraan.

Vrijdag

Parkoersverkenning van de route, dat het zwaar zo worden wisten we al, maar zo zwaar nee dat ook niet. Een rondje van 21 km nergens vlak veel vals plat, lange steile hellingen, onverharde wegen en zelfs een baggerpad. Dat laatste pad lopen we al dribbelend als training, mooi om mee te maken hoe de mensen in de huisjes langs de route komen, meeleven en kinderen zelfs een stuk meelopen.

De rest van de dag zijn we vrij, via skype kan ik even met Marja bellen en elkaar spreken, dat doet een mens ook goed, naast elke dag elkaar even sms’en.

Vroeg naar bed na de laatste voorbereidingen, want vannacht gaat vroeg de wekker.

Zaterdag-Marathondag

Zaterdagochtend 5.30, dertig renners lopen in hun marathonkleren naar het begin van het hotel. Maar wat horen ze daar? Luidkeels worden liederen gezongen op straat. Wie is er zo gek, om net als ons zo vroeg uit zijn nest te zijn? We lopen naar de straat en zien daar honderden Rwandezen die luidkeels zingend aan het rennen zijn. Na een kort inspiratiemoment. Om precies zes uur begint de marathon. De nevel hangt nog in de dalen, de zon opkomt, prachtige vergezichten, hobbelige paadjes, aangemoedigd door talloze Rwandezen, sommigen volop genietend, anderen heftig proberend om in hun ritme te komen. Het wordt een marathon die we nooit meer zullen vergeten.

Onderweg worden talloze beslissingen gemaakt. Sommigen besluiten om te blijven wachten op mannen die het moeilijk hebben om hen te ondersteunen. Anderen rennen voor een mooie tijd, maar balen achteraf dat ze sommige kameraden in de steek hebben gelaten. Jaap Boersema zit er helemaal doorheen, maar heeft geleerd om altijd vriendelijk te zijn dus knoopt tijdens het rennen met iedereen een praatje aan en lacht naar iedereen vriendelijk. Totdat Henk tegen hem zegt: ‘Kop dicht en stop met lachen, nu focus’. Het helpt Jaap en hij gaat verder met zijn Martelloop, of wat het zijn Marathon?

Klaas en Reinier eindigen als eersten in 3.55, vlak daarna komen drie renners precies om 4.00 uur binnen. Een droomtijd als Musketier. De laatste twee zijn Jaap Lucas en Arne. Arne heeft heftige pijn in zijn knie, en toch heeft hij volgehouden. Jaap Lucas had nog nooit verder dan een halve marathon gelopen, maar loopt er nog lachend bij.

Twee kerels hebben voortijdig moeten stoppen vanwege ziekte. Bram en Gideon die al kotsend toch een halve marathon hebben gelopen, een diep respect voor hen.

Voor mijzelf een hele rare dag ik loop een halve marathon kom bij de finish, shit er is niemand zelfs geen kind ik ren de kerk in, gelukkig is daar water ik hijg uit en kijk naar mijn tijd 2.08 toch nog 7 minuten sneller dan verwacht. Helemaal kapot wacht ik op nummer twee die met een tijd van 2.15 finisht, we zetten de toon voor de rest van de dag door elkaar uitbundig te huggen, ondanks de bezwete lijven. En zo gaan we door met ieder die binnenkomt na de finish.

Terug in het hotel is het stromende water op, dan maar ongewassen in de bus terug naar ons hotel in Kigali. Alwaar we een lekker bad nemen, eten en vroeg naar bed gaan.

Zondag

Uitslapen, opstaan met spierpijn, ontbijten en nog een keer je sponsormoeder en –kind ontmoeten, hoewel we elkaar niet verstaan zitten alle mannen met hun kind op schoot naast een blije moeder. Prachtig om te zien, mee te maken en te ervaren!

Daarna vrije middag, we sluiten dag af in een lokaal restaurant, waar we ook kennismaken en meedoen met oorspronkelijk Rwandese dans en zang. Dansen met spierpijn het gaat ons eigenlijk nog verrassend goed af!

Maandag

Op tijd op voor een potje volleybal om 06.30 uur, douchen eten, napraten, lunch, inpakken, uitchecken, vrije middag om te shoppen voor souvenirs voor thuis. Om 17.00 uur op weg naar het vliegveld, om 20.20 vliegen via een tussenstop in Entebbe naar Schiphol.

Slapen lukt niet echt.

Dinsdag

Na een nacht van hazenslaapjes landen we om 06.30 uur op Nederlandse bodem, wij zijn weer gearriveerd in ons eigen kikkerlandje. Vliegtuig uit, door de douane en bagage ophalen, tijd voor uitgebreid afscheid met alle mannen. Daarna duiken we door de schuifdeuren, alwaar menigeen wordt verrast door vrouwen, kinderen en vrienden die ons binnenhalen. En dan lekker naar huis en bijpraten over alle belevenissen, foto’s kijken en het gekkenhuis op social media aanschouwen dat we in Nederland hebben veroorzaakt.

Nawoord

De reis is voorbij, iedereen bedankt die heeft geholpen letterlijke en figuurlijk, Marja de mannen van het Run 4 Rwanda comité, sponsors en alle anderen. Weet dat jullie inspanning goed is terechtgekomen in Rwanda.

Bedankt!!!!

Herman